[भेटिनै छाडे हजुर, बरपीपल छाँया।

उहिले त लेखिन्थ्यो रे, चिट्ठीमा माया।]…२

डोकोबुन्ने निगालो चोयाँले, ज्यानैखायो त्यो तिम्रो मायाले।...२ 

[नाच्न गाउन रोधीमै, गईन्थ्यो नि है। 

साथीसंगी सबै छुटे, कहाँ गए खोई। ]...२ 

साहिँलीको त्यो बोलीमा, अड्किन्थ्यो मन। 

सम्झनाभै बिलाईगए रमाईला ति क्षण। 

कठै, 

[छोटो जीवन, संगसंगै हासौंला। 

नलाउ पिरिम, छोडेर जाने भा।]...२ 

पहिले पहिले त, माया लाउँभन्दा, घरकाले दिन्थेनरे। 

अहिले अहिले त,जालीछन सबै चोखोमाया भेटिन्नरे। 

डोकोबुन्ने निगालो चोयाँले, ज्यानैखायो त्यो तिम्रो मायाले।...२ 

[सम्झना साँटी, मायाको चिनो, कुसुमे रुमाल।

लाईराखे साहिँली, नबिर्सेस माया, त्यो ज्यानलाई सोचेर।]...२ 

त्यो ज्यानलाई सोचेर।...२ 

मान्छे कति सुन्दर हुन्छन, जति अगाडिका आँखा।
तैपनि मनले किन ठान्छ, कोही काख कोही पाखा।

फूल राम्रो, फूल हुन बासना नि चाहिन्छ।

आफु भित्रै जलिराखे, बाहिर के नै पाइन्छ।
जल्दाजल्दै डढेपछि, भित्रभित्रै बलेपछि।
नाथे आँखाले के देखोस, सबै धमीलो, कालो
अविरल, अनन्त, नराम्रो, कुरुप संसार।

बरु आँखा नहोस, आँसु नझरोस।
सबैलाई मनले छाम्न सकियोस।
दुइ बचन न्यानो मायाको।
आमाले जस्तै, बाड्न पाइओस।

कहिले मन बहेर जान्छ, सकिन्छ कि जसै।
बिहान उठ्दा काँधको भारी, हिजोको आज उस्तै।
छोरा छोरी देख्दा मलाई, संसार जिते झै लाग्छ।
खै के थाहा, स्वर्ग भन्ने, यहि छ कि, कहाँ छ।

रंगीचंगी दुनियामा, रंगकै ठुलो भाऊ छ।
आफ्नो रंग चिनौ हामी, तेसमै जीवनज्ञान छ।
रातो, निलो, हरियो, पहेलो,सेतो सबै ठिक छ।
कालो पनि ठिकै छ, कालो रंगमा त झन, जे पोते हुन्छ।