मान्छे कति सुन्दर हुन्छन, जति अगाडिका आँखा।
तैपनि मनले किन ठान्छ, कोही काखा कोही पाखा।

फूल कोमल खिल झिक्न काँडा नै चाहिन्छ।
आफु भित्रै जलिराखे, बाहिर के नै पाइन्छ।
जल्दाजल्दै डढेपछि, भित्रभित्रै बलेपछि।
नाथे आँखाले के देखोस, सबै धमीलो, कालो
अविरल, अनन्त, नराम्रो, कुरुप संसार।

बरु आँखा नहोस, आँसु नझरोस।
सबैलाई मनले छाम्न सकियोस।
दुइ बचन न्यानो मायाको।
आमाले जस्तै, बाड्न पाइओस।

कहिले मन बहेर जान्छ, सकिन्छ कि जसै।
बिहान उठ्दा काँधको भारी, हिजोको आज उस्तै।
छोरा छोरी देख्दा मलाई, संसार जिते झै लाग्छ।
खै के भन्या हुन, स्वर्ग भन्ने उ यहि छ कि, वहाँ छ।

रंगीचंगी दुनियामा, रंगकै ठुलो भाऊ छ।
आफ्नो रंग चिनौ हामी, तेसमै जीवनज्ञान छ।
रातो, निलो, हरियो, पहेलो,सेतो सबै ठिक छ।
कालो पनि ठिकै छ, कालो रंगमा त झन, जे पोते हुन्छ।

सम्झना तिम्रो नहुँदो होत, यो मन खालीखाली हुन्थ्यो।
यी आँखारुँदा उर्लेर आउने, खहरे पनि दरौंदी हुन्थ्यो।
एकअर्काको भर नभए त, न राधिका न कृष्ण हुन्थ्यो।

सम्झना तिम्रो नहुँदो होत, यो मन खालीखाली हुन्थ्यो।

बतासे चौतारी, देउराली उकाली, आँखै अगाडी हुन्थ्यो।
बिहानी पख मन्दीर धाउँदा, बिहेमा जन्ती गएझैँ हुन्थ्यो।
साथीसंगी सँग जेखाएपनि, बिहेकै भतेर खाएझैँ हुन्थ्यो।
लेकरबेशी गर्दाहै हामी, दिनपनि हुन्थ्यो, रातपनि हुन्थ्यो।

सम्झना तिम्रो नहुँदो होत, यो मन खालीखाली हुन्थ्यो।
यी आँखारुँदा उर्लेर आउने, खहरे पनि गण्डकी हुन्थ्यो।

छुट्टिनुपर्दा तिम्राति आँखा, दरौंदीजस्तै सलल बग्थ्यो।
तैपनि भोली भेटिनेआशमा, दुबैकोमन धपक्कै बल्थ्यो।

एकअर्काको भर नभए त, न राधिका न कृष्ण हुन्थ्यो।

न हामी हुन्थ्यौ, न हाम्रो यो संसारै हुन्थ्यो।

आउने जाने ठेगान छैन, अहिले हो कि भरै।